 |
Palacio de Bellas Artes |
Finally! The dream comes alive in front of me, while I cross the avenues of the city I wanted to visit since I was a little child. I do not believe that I am finally in the City of Mexico. A city that vivid, special, interesting, original...
 |
Centro Historico |
With its rythms, the night is calling you to discover it by following the sounds of the Mariachi and the latin singers in the Plaza Garibaldi. There, you can enjoy the live music of the city and live the unique latin spectacles at the night clubs that attract with their happy mood the eyes and the ears of every passenger. And with a glass of Tequila everything feels different under colorful lights of the city.
Dizzy from the spectacles and the drinks of Plaza Garibaldi, I walk down to the historic centre and I admire the colors and the architecture of the Palacio De Bellas Artes, a building that can easily be noticed by everry passenger. On my left, I can see the paved alleys of the Centro Historico and the adventure goes on under the weak lights of the picturesque area that give something of a fairy tale to the atmosphere tonight.
 |
Plaza Garibaldi |
Somewhere among the picturesque shops of the crowded paveroads, Limonseros restaurant attracts my attention and I get in, to taste for another time some of the mexican delicacies that until now have amazed me. Excited from the look of my tacos which includes guacamole and a special kind of small crispy shrimps that I have never seen before, I devour it on a single bite and I order another taco from the menu that is writen in Spanish. This time though, the shrimps on the taco are not red, like they were last time, but green and they have some long legs.
"It is the first time I see shrimps that smal and of that color!" I wonder and full of curiousity, I call for the waiter and ask him, why the shrimps in this taco look like this.
"These are not shrimps! They are the Edible insects that live in the plants! Eat them, they are delicious!" he suggests joyfully and he stands next to me looking forward to seeing me eat the insects.
"I will eat them slowly, so that I can enjoy them..." I justify myself sipping my cola nervously and he nods to me.
"Of course! If you are still hungry later, you can also taste some ant eggs, they are really good!" he says excited and leaves my table.
"Wonderful!" I say and I get ready to leave.
Still dizzy from too much of a research, I pay the check and get up to leave this special restaurant. The waiter stops at the way out.
"You didnt touch your taco, I packed it up for you!" he says and gives it to me on my way out.
"Thank you so much, I will have it for brekfast!" I answer and I go to my hotel. I have to sleep really well, because a long day is waiting for me tomorrow!
Right after the golden sun of Mexico shines above the city I am on the road again to discover the ancient magic of the country. I get on the bus and in one hour I am at Teotihuacan. The real excitement starts for me now.
There are not enough words to describe the awe that you feel, when you meet the ancient masterpieces that passed almost intact through the centuries from the primitive civilizations of the Aztecs to the world of today. Feeling an ecstasy from the magnificence of the mysterious buildings, I get on the hundreds of steps up to their top and I feel the ancient energy floating everywhere around. The time stops under the shadow of the dreamy temples. In the end I reach the last step with devoutness and I stare at the world from above. Everything looks different, when you look at it from the top of the Pyramid of the Sun!
Carried away by the ancient mystery of the incredible monuments, I sit and stare at their beauty, while my imagination runs back through the centuries and I see the rituals coming to life in front of me travelling me to magic worlds. The sun starts setting and giving an orange color to the sky behind the Pyramids, when the quard announces that the archaelogical place is about to close in a couple of minutes. But I wanna stay here up to the last moment, to save in to my mind the picture of this unique landscape, because after all this is the best thing with travelling: The luggage you carry inside of you are the most precious ones. From now on, everytime I close my eyes, I will be able to travel back there and get lost in the aenigmatic beauty of these unforgettable monuments.
Επιτέλους! Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα και παίρνει σάρκα και οστά μπροστά μου, όσο διασχίζω τις λεωφόρους της πόλης που ήθελα να επισκεφτώ από μικρό παιδί. Δεν το πιστεύω ότι επιτέλους βρίσκομαι στην Πόλη του Μεξικού. Μια πόλη τόσο ζωντανή, ιδιαίτερη, ενδιαφέρουσα, αυθεντική...
 |
Paseo De la Reforma |
Με τους ρυθμούς της η νύχτα, σε καλεί να την ανακαλύψεις ακολουθώντας τους ήχους των Μαριάτσι και των λατίνων τραγουδιστριών στην πλατεία Γαριβάλδι. Εκεί μπορείς να απολαύσεις την ολοζώντανη μουσική της πόλης και να χαρείς τα μοναδικά θεάματα της μεξικάνικης ψυχαγωγίας στα νυχτερινά κέντρα που ελκύουν με το κέφι τους τα περίεργα μάτια και αυτιά του κάθε περαστικού. Και με ένα ποτηράκι μεξικάνικη τεκίλα τα πάντα αρχίζουν και φαντάζουν αλλιώς κάτω από τα πολύχρωμα φώτα της πόλης.
Ζαλισμένος από τα θεάματα και τα ποτά της Γαριβάλδι κατεβαίνω προς το ιστορικό κέντρο και θαυμάζω τα χρώματα και την αρχιτεκτονική του Παλατιού των Καλών Τεχνών, ενός κτιρίου που δεν περνά εύκολα απαρατήρητο από το μάτι του περαστικού. Αριστερά μου ξεκινάνε τα πλακόστρωτα σοκάκια του Ιστορικού Κέντρου και η περιπέτεια συνεχίζεται κάτω από τα απαλά φώτα της γραφικής περιοχής που δίνουν μία παραμυθένια νότα στην ατμόσφαιρα.
 |
Pyramid of the Sun |
Κάπου ανάμεσα στα γραφικά μαγαζάκια των συνοστισμένων πεζόδρομων, το εστιατόριο Limosneros μου τραβάει την προσοχή και μπαίνω μέσα να γευτώ για άλλη μια φορά μερικές από τις μεξικάνικες λιχουδιές που μέχρι τώρα με έχουν συνεπάρει. Ενθουσιασμένος από την όψη του τάκος μου με γκουακαμόλε και ένα ιδιαίτερο είδος μικρών τραγανών γαρίδων που δεν έχω ξαναδεί, το κάνω μια χαψιά και παραγγέλνω ένα δεύτερο τάκος από τον κατάλογο που είναι γραμμένος εξ ολοκλήρου στα ισπανικά. Αυτή τη φορά όμως, οι γαρίδες επάνω στο τάκος μου δεν είναι κοκκινωπές, όπως την προηγούμενη φορά, αλλά πράσινες και με μακριά πόδια.
"Πρώτη φορά βλέπω γαρίδες τόσο μικρές και τέτοιου χρώματος!" σκέφτομαι και γεμάτος περιέργεια, φωνάζω τον σερβιτόρο και τον ρωτάω, γιατί είναι έτσι οι γαρίδες σε αυτό το τάκος.
"Αυτά δεν είναι γαρίδες! Είναι τα έντομα Edible που ζουν στα φυτά! Φα 'το, είναι πολύ νόστιμο!" μου απαντάει ο σερβιτόρος με μία φυσικότητα και στέκεται πάνω από το κεφάλι μου περιμένοντας με ανυπομονησία να φάω τα έντομα.
"Θα τα φάω σιγά σιγά για να τα απολαύσω..." του λέω σιγοπίνοντας την κόκα κόλα μου νευρικά κι εκείνος κουνάει το κεφάλι.
"Βεβαίως! Αν θέλεις μετά, μπορώ να σου φέρω και αβγά μυρμηγκιών να δοκιμάσεις..." μου λέει ενθουσιασμένος και φεύγει.
"Υπέροχα!" απαντάω και ετοιμάζομαι να φύγω.
 |
Pyramid of the Moon |
Ανακατεμένος από την πολλή εξερεύνηση, πληρώνω το λογαριασμό και σηκώνομαι να φύγω από το ιδιαίτερο εστιατόριο. Ο σερβιτόρος όμως με σταματάει στην έξοδο.
"Δεν άγγιξες το τάκος, σου το έκανα πακέτο!" μου λέει και μου το δίνει να το πάρω φεύγοντας μαζί μου.
"Ευχαριστώ πολύ, θα το φάω για πρωινό!" αποκρίνομαι και φεύγω για το ξενοδοχείο μου. Πρέπει να κοιμηθώ καλά, γιατί με περιμένει μεγάλη μέρα αύριο.
Με το που βγει ο χρυσός ήλιος πάνω από την μοναδική πόλη παίρνω και πάλι τους δρόμους για να ανακαλύψω την αρχαία μαγεία της χώρας. Μπαίνω σε ένα λεωφορείο και σε μία ώρα είμαι στο Τεοτιουακάν. Και ο πραγματικός ενθουσιασμός για μένα τώρα αρχίζει.
Όσα λόγια κι αν υπάρχουν, δεν αρκούν για να περιγράψει κανείς το δέος που νιώθει, όταν συναντά τα αρχαία μεγαλουργήματα που πέρασαν σχεδόν άθικτα μέσα από τους αιώνες από τους πανάρχαιους πολιτισμούς των Αζτέκων στον κόσμο του σήμερα. Εκστασιασμένος από τη μεγαλειότητα των μυστήριων κτισμάτων, τρέχω να ανέβω τα εκατοντάδες σκαλιά μέχρι την κορφή τους και να νιώσω την αρχαία ενέργεια να ρέει παντού τριγύρω μου. Ο χρόνος σταματάει κάτω από τη σκιά των ονειρικών ναών. Στο τέλος φτάνω με κατάνυξη στο κεφαλόσκαλο και χαζεύω τον κόσμο από ψηλά. Όλα μοιάζουν διαφορετικά, όταν τα βλέπεις από την κορφή της Πυραμίδας του Ήλιου!
Συνεπαρμένος από το αρχαίο μυστήριο που αποπνέουν τα ασύλληπτα αυτά μνημεία κάθομαι με τις ώρες και χαζεύω την ομορφιά τους, ενώ η φαντασία μου τρέχει πίσω στους αιώνες και βλέπω τα τελετουργικά να ζωντανεύουν μπροστά μου και να με ταξιδεύουν σε κόσμους μαγικούς. Ο ήλιος αρχίζει να δύει, και να δίνει στον ουρανό πίσω από τις αρχαίες πυραμίδες ένα πορτοκαλί χρώμα, όταν ο φύλακας φωνάζει ότι ο αρχαιολογικός χώρος κλείνει σε λίγο. Εγώ όμως θέλω να μείνω εδώ μέχρι και το τελευταίο λεπτό, να χαράξω στο μυαλό μου αυτό το μοναδικό τοπίο, γιατί άλλωστε αυτό είναι το ωραίο με τα ταξίδια: Οι αποσκευές που κουβαλάς μέσα σου είναι οι πιο πολύτιμες! Από δω και πέρα, κάθε φορά που κλείνω τα μάτια, θα μπορώ να ταξιδεύω πίσω εκεί και να χάνομαι στην αινιγματική ομορφιά αυτών των αξέχαστων μνημείων.
 |
Staring at magnificence |
