Μια απέραντη μαγεία- A never ending magic

Αγαπημένο μου κοσμο-λόγιο,

Είμαι ευγνώμων για τη ζωή μου. Οτιδήποτε έχω ζητήσει απ' το Θεό, το έχει φέρει απλόχερα στο δρόμο μου. Όλα όσα έχω ευχηθεί γίνονται πραγματικότητα το ένα μετά το άλλο. Παρόλ' αυτά, ποτέ δεν έπαψα να νιώθω ένα κενό μέσα μου. Κάτι λείπει και δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τι. Έχω αφιερώσει τη ζωή μου στην αναζήτηση αυτού του χαμένου κομματιού και όσες φορές κι αν το έψαξα μέχρι τώρα δεν το βρήκα. Θα έκανα τα πάντα να το βρω, ακόμα κι αν χρειαζόταν να γυρίσω κάθε γωνιά, κάθε κορυφή και κάθε θάλασσα του κόσμου.

Πάντα μου άρεσε να ταξιδεύω. Βαθιά μέσα μου το αποζητούσα σαν τρελός, το ονειρευόμουν, το σχεδίαζα και με την πρώτη ευκαιρία το πραγματοποιούσα. "Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο από τη στιγμή που το έχει συλλάβει ο ανθρώπινος νους!” είπε κάποτε ο Charles Loumis και διέσχισε την Αμερική με τα πόδια.

Πριν τελειώσω το πρώτο ταξίδι, ετοίμαζα το επόμενο. Ίσως γιατί πουθενά δεν έβρισκα την ησυχία μέσα μου. Χρειαζόμουν συνέχεια να γνωρίζω περισσότερα, να χαράζω νέα όρια και να τα ξεπερνάω. Δεν έμενα ευχαριστημένος με τίποτα.

Ένας είναι ο πόλεμος που δεν τελειώνει ποτέ, αυτός που γίνεται μέσα σου. Ψάχνεις απεγνωσμένα να βρεις την γαλήνη, αλλά όπου κι αν την κυνηγάς δεν πιάνεται. Αυτός ίσως όμως είναι ο λόγος να προχωράς παραπέρα. Σε ωθεί να ξεφύγεις από τη ζωή γύρω σου, από τον κόσμο, από τη ρουτίνα. Μπορείς όμως να ξεφύγεις από τον εαυτό σου; Μπορείς να βρεις την γαλήνη;

Σ' ένα μέρος, ωστόσο, κατάφερα να βρω τη γαλήνη. Κάπου ανάμεσα στα χαλάσματα των αρχαίων ναών, στις λιωμένες πόλεις των οάσεων, το κολύμπι στις θερμές πηγές κάτω από το ασημένιο φεγγαρόφωτο και το απόλυτο τίποτα τίποτα της ερήμου, έκανα ανακωχή με τον εαυτό μου, έστω και για λίγο. Κλείνω τα μάτια κι ακόμα βλέπω τους κόκκους άμμου να λαμπυρίζουν κάτω από τις χρυσές ακτίνες του ήλιου, ακόμα νιώθω την ενέργεια της γης στα ξυπόλητα πόδια μου που βουλιάζουν στο δροσερό χώμα των αμμόλοφων το βράδυ, ακόμα κάνω μια ευχή, όταν πέφτει ένα από τα αμέτρητα αστέρια φωτίζοντάς τον ουρανό σαν φωτοβολίδα.

(My dear Cosmo-blog,

I am grateful for my life. Whatever I have asked from God, he has brought it generously on my way. All what I have wished for comes true one after another. However, I never stopped feeling a gap inside me. Something is missing and I never could understand what. I have dedicated my life in searching for this lost piece and no matter how many times I' ve searched for this so far, I did not find it. I would do anything to find it, even if I needed to reach every corner, every mountain and every sea of this world.

I always enjoyed travelling. Deep inside me I was craving for it, I was dreaming for it, I was planning it, and I made this come true upon the first chance. “Nothing is unmanageable, since the human mind has concieved it!” said Charles Loumis and he crossed America on foot.

Even before I finish the first trip, I often prepeared the next one. Maybe because I could nowhere find peace inside me. I constantly needed to know more, to engrave new limits and to get over them. I was never satisfied with anything.

There is a war that never ends, and this is inside you. You desperately look for peace, but wherever you chase it, it is uncatchable. However, this might be the reason why you move on. It pushes you escape from life around you, from the world, from the routine. But can you escape yourself? Can you find peace?

Though, in a place I managed to find peace. Somewhere amongst the ruins of the ancient temples, the molten cities of the oasis, the swim in the warm springs under the silver moonlight and the absolute nothing of the desert, I managed to call a truce with myself, even for a while. I close my eyes, I still see the granules of sand sparkling under the golden sun beams, I still feel the energy of the Earth on my bare feet that sink in the chilly soil of the sand mountains in the night, and I still make a wish, when one of the uncountable stars falls shining like a flare.)

1000 words are not enough to describe what a picture can tell, and a picture is not enough to describe what you can see with your own eyes- 1000 λέξεις δεν είναι αρκετές να περιγράψουν αυτό που μπορεί να πει μια εικόνα και μια εικόνα δεν είναι αρκετή να περιγράψει αυτό που μπορείς να δεις με τα ίδια σου τα μάτια

Ο ουρανός είναι η ομορφότερη παλέτα και ο Θεός ο πιο μεγάλος καλλιτέχνης- Sky is the most beautiful palette and God is the greatest artist

When nature transcends human imagination- Όταν η φύση ξεπερνά την ανθρώπινη φαντασία

Οι αλυκές της Σίβας- Siwa's salinas

The Mount of the Dead, at night you hear the wind whistle in its holes, as if it speaks for the deads ones- Το Όρος των Νεκρών, τα βράδια ακούς τον άνεμο να σφυρίζει στις τρύπες του, σαν να μιλάει εκ μέρους τους

The molten city: Once the people thought they could predict the weather, so they built a new magnificent city out of soil, believing that it would never rain in the desert. After a few days, the desert took its revenge against them.- Η λιωμένη πόλη: Κάποτε οι άνθρωποι νόμιζαν ότι μπορούν να προβλέψουν τον καιρό κι έχτισαν μια νέα μεγαλειώδη πόλη μόνο από χώμα, πιστεύοντας ότι δεν θα έβρεχε ποτέ στην έρημο. Ύστερα από μερικές μέρες, η έρημος πήρε την εκδίκησή της.

The perfect symmetry- Η τέλεια συμμετρία

Το λουτρό της Κλεοπάτρας: σύμφωνα με το μύθο, η βασίλισσα της Αιγύπτου ερχόταν εδώ τα βράδια κι έκανε μπάνιο τα βράδια ολόγυμνη κάτω από το φως του φεγγαριού- Cleopatra's spring: according to the myth, the queen of Egypt used to come here at nights and swim totally naked under the moonlight.

Κι αφήνεσαι στο απέραντο της ανατολής να επικοινωνήσεις με το σύμπαν κι όλος κόσμος μοιάζει μικρός μπροστά του. Τα προβλήματα χάνονται και η ψυχή σου γίνεται ένα με το άπειρο, με μια μαγεία που δεν έχει όρια. Ούτε αρχή ούτε τέλος.

(And in the endless orient, you let yourslef communicate with the universe, and all the world seems small in front of it. Problems are lost and your soul becomes a piece of the infinity, of a magic that has no limits. No start and no ending.)

Στα ερείπια του μαντείου του Αλεξάνδρου, παρακάλεσα τους θεούς για ένα χρησμό, αλλά μάταια. Μόνο μια ξυπόλητη φελάχα σ' ένα δρομάκι του Καΐρου προσφέρθηκε να μου πει τη μοίρα: “Μεγάλο δρόμο θα κάνεις!” μου είπε κοιτώντας προσεχτικά την παλάμη μου. Καλά αυτό το ξέρω κι από μόνος μου...

(In the ruins of Alexander's Temple, I begged gods for an oracle, but in vain. Only a barefoot gipsy in an alley in Cairo volunteered to tell me my fate. “You'll go a long way!” she told me reading my palm carefully. Yeah right! Tell me something I don't know....)

Το μαντείο του Αλεξάνδρου- Alaxander's Oracle

If amongst the ancient ruins, you don't get youw oracle, the view will compensate you- Αν ανάμεσα στ' αρχαία χαλάσματα δεν πάρεις τον χρησμό που ψάχνεις, η θέα θα σε αποζημειώσει

Είμαι ένας πολίτης του κόσμου- I am citizen of the world

Μην ψάχνεις την ευτυχία στους άλλους ανθρώπους, γιατί δεν θα τη βρεις, κι αν τη βρεις θα είναι εφήμερη. Η πραγματική ευτυχία κρύβεται μέσα σου, κρύβεται σε κάθε θρόισμα των φύλλων που προϋπαντεί γλυκά τον ερχομό του φθινοπώρου, σε κάθε μυρωδιά των λουλουδιών που προϋπαντεί τον ερχομό της άνοιξης και σε κάθε νιφάδα χιονιού που πέφτει απαλά από τον ουρανό προϋπαντώντας τον ερχομό του χειμώνα. Στο Κάιρο, αντί για το θρόισμα των φύλλων θ' ακούσεις στις τρεις η ώρα τα χαράματα, πριν καλά καλά αρχίσεις να ονειρεύεσαι, τον τελάλη στους δρόμους να φωνάζει "Esha ya nayem!" (Ξύπνα κοιμισμένε!), για να προϋπαντήσει τον ερχομό του Ραμαζανιού, αντί για τη φρέσκια μυρωδιά των λουλουδιών, μυρίζεις το φρέσκο καυσαέριο από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων και αντί για τις κάτασπρες νιφάδες του χιονιού θα δεις ένα πυκνό σύννεφο σκόνης που θα προϋπαντήσει τον ερχομό του χαμσινιού.

(Don' t search for happiness in other people, because you won't find it there, and even if you do, it will be ephemeral. True happiness in hidden inside you, it is hidden in every rustling of the leaves that sweetly welcomes the autumn, in every flower smell that welcomes the spring and every snow flake that falls softly from the sky to welcome the winter. In Cairo, instead of the leaf ristling, you will hear the crier at three o cock in the morning, shouting “Esha ya nayem!” (Wake up, sleepy one!), to welcome the Ramadan, instead of the fresh smell of the flowers, you smell the fresh exaust fume from the cars' evaporations and instead of the white snow flakes, you will see a thick cloud of dust outside your window, welcoming the sandstorm.)

Το 'στρωσε!!!- Ain't the sandstorm magic???

Κάθε εισπνοή αντιστοιχεί σε πέντε λεπτά ζωής- Take a deep deep breath, you only lose 5 minutes of life

Αχ Θεέ μου, μισώ τη ζωή στο Κάιρο! Ταυτόχρονα όμως, και την αγαπώ! Έχω μάθει ν' αγαπώ τα πάντα εδώ πέρα. Ακόμα κι αυτή τη γλυκιά κατάθλιψη του νόστου της πατρίδας. Όλα εδώ γίνονται πιο αυθεντικά, πιο αληθινά και πιο ψεύτικα μαζί. Αποκτούν άλλη υπόσταση και άλλη οπτική. Παίρνω το πρώτο τρένο και πάω βόρεια, όσο πιο βόρεια μπορώ! Φεύγω γι' Αλεξάνδρεια. Ίσως κάπου εκεί, ανάμεσα στη μητέρα Μεσόγειο, τις πελώριες εκτάσεις με τα φοινικόδεντρα στους κήπους του Φαρούκ και στα παλιά ερείπια του Φάρου, να βρω τον χαμένο μου εαυτό. Ψάχνω το βορρά και κοιτάζω τον ορίζοντα. “Προς τα κει είναι η πατρίδα” σκέφτομαι. “Να με θυμάται άραγε κανείς εκεί; Να άξιζε άραγε που την άφησα;” Ύστερα κοιτάζω τον γαλάζιο ουρανό και παίρνω την απάντησή μου.

(Oh God, I hate life in Cairo! However, at the same time, I love it! Here, I have learnt loving everything. Even this sweet depression of feeling homesick. Everything here becomes more authentic, more real and more fake at the same time. Everything gains another substance, another aspect. I take the first train and go north. The northest I can. I am leaving to Alexandreia. Maybe somewhere there, amongst the mother Mediterranean Sea, the huge lands of palm trees in the gardens of Farouq and the old ruins of the Beacon, I will find myself again. I look for the north and look at the horizon. “This way is home” I think. “Does anyone there remember me? Was it woth leaving?” Then I look at the blue skies and have my answer.)

Ο σταθμός των τρένων στο Κάιρο-The train Station in Cairo

Είμαι ένας πολίτης του κόσμου και δε γνωρίζω σύνορα. Το πνεύμα μου ταξιδεύει και πάντα θα ταξιδεύει απτόητο μαζί με τον ελεύθερο άνεμο απ' το βορρά στο νότο και απ' τη δύση στην ανατολή, με τα χελιδόνια από τα κρύα μέρη στα θερμά και με τις ψιχάλες της βροχής από τα σύννεφα στο χώμα κι απ' το χώμα στις ανοιχτές θάλασσες...

(I am a citizen of the world and I know no borders. My spirit travels and will always be travelling unstoppable as it is, along with the free wind, from the North to the South and from the West to the East, along with the swallows from the cold the heat, and along with the spray of the rain from the clouds to the soil and from the soil to the open seas...)

Κάιρο, το κάτι σουρεάλ!- The surreal aspect of Cairo

      Το Κάιρο! Αχ το Κάιρο! Τριάντα οκτώ κι οκτώ, τριάντα εννιά κι εννιά, θα φύγω με τους φίλους για Κάιρο! Κάιρο χαρά της γης και της αυγής μικρό γαλάζιο κρίνο! Το σύγχρονο Κάιρο θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί ως παγκόσμια πρωτεύουσα του πολιτισμού, της καθαριότητας....

(Cairo! Oh Cairo! Cairo is the joy of the Earth and beautiful like a blue lily! Modern Cairo could easily be characterized as the world's capital of civilization, cleanliness......)

(Smells like freshness and levander)

....της μόδας και του στυλ. 

(....fashion and style.)

(Nothing less than Dolce & Banana- Οι τελευταίες λέξεις της μόδας... πριν πεθάνει!)

(Απαγορεύεται ρητά να λείπει από πάνω σας η παγιέτα, η πούλια και ο Αυγερινός μαζί. Βλέπουμε ενδεικτικά και την κυρία εδώ που τυλίχτηκε με όλο το αλουμινόχαρτο που βρήκε στην κουζίνα της.- The shiner the better. Get wrapped with all the silver foil, you have in your kitchen and there you are: Ready to dazzle people... Literally!)

Εδώ οι ρυθμοί της ζωής τρέχουν γρήγορα και δεν τους προλαβαίνεις. 

(There the pace of life runs fast and you can barely catch it.)

(Οι άνθρωποι καπνίζουν βιαστικοί τη Shisha τους, πριν να φύγουν για τη δουλειά- People smoke their Shisha on a rush, before the go to work)

Εδώ τα πάντα είναι τακτοποιημένα στην εντέλεια. Ψάχνεις απεγνωσμένα να βρεις μια ατέλεια, αλλά όπου κι αν ψάξεις δεν θα τη βρεις. Αυτό γιατί ο κόσμος εδώ μπορούν πάντα να σκεφτούν λύσεις για τα πάντα, όποιο πρόβλημα κι αν έχουν. 

(Everyone abides by the rules)

(Here everything is neat and perfect. You are desperately looking for a flow, but wherever you look, you won' t find it. This is because people here can always think of solutions for everything, whatever the problem is.)

(Δρομάκια που σε δελεάζουν να τα περπατήσεις- Alleies tha allure you to walk on them)

(Τι κι αν έσπασε το τζάμι! Βάζεις ένα πλαστικό μπουκάλι και ...voila! Σαν καινούριο! - The glass is broken, so what? A plastic bottle and.. voila! Good as new!)

(Όλοι οι καλοί χωράνε!- Room for one more???)

...αλλά ποιος νοιάζεται! Alham dulilah (Δόξα τω Θεώ) ας πούμε και ας το απολαύσουμε. Η ζωή είναι μικρή και δε χωράει στεναχώριες και γκρίνιες, γιατί στο τέλος της ημέρας δεν έχουμε παρά να ατενίσουμε τις χρυσές ακτίνες του μαγικού ηλιοβασιλέματος να αγκαλιάζουν τις καμπυλωτές σκεπές των τζαμιών και τους μυτερούς μιναρέδες, που τρυπάνε περήφανοι τους ουρανούς, και να χαμογελάσουμε. Τα πάντα στη ζωή είναι θέμα οπτικής γωνίας.

(... but who cares?  Let's say ALham Dulilah (Thank God) and let's enjoy life the way it is. Life is small and there' s no space for regrets and nagging, because in the end of the day, the best thing we have to do is gaze at the golden sunbeams of the magic sunshine hugging the curved roofs of the mosques and the pointy minarets that touch proudly the skies, and smile. Everything is a matter of aspect.)