Addis Ababa- Capital of Africa- Nature in its magnificence- Part 1/Αντίς Αμπέμπα- Η πρωτεύουσα της Αφρικής- Η φύση στο μεγαλείο της- Μέρος 1ο

Οι εικόνες που θα σου δώσει η Αντίς Αμπάμπα είναι αλλιώτικες από αυτές που θα δεις σε οποιοδήποτε άλλο μέρος. Διαπνέονται από μια αυθεντικότητα, μια άγρια ομορφιά, άρρηκτα συνδεδεμένη με την αρχέγονη ενέργεια της Αφρικής, αυτής της ιδιαίτερης ηπείρου, όπου οι άνθρωποι προχωρούν στους ρυθμούς της μητέρας φύσης. Εδώ η ζωή είναι αποκομμένη από τη ιμπερεαλιστική Δύση και τα πάντα διατηρούν τη γνησιότητά τους, υπακούoντας στους νόμους της πανίσχυρης φύσης.

Ο χρόνος έχει σταματήσει σε άλλες εποχές, πιο αληθινές. Ξεχνάς τον πολιτισμό με τους πυρετώδεις ρυθμούς της ζωής και την τεχνολογία κι αφήνεσαι στην μοναδικότητα της παρθένας Αφρικής. Τις εμπειρίες σου εδώ, είτε θα τις μισήσεις, είτε θα τις λατρέψεις. Ένα είναι όμως το σίγουρο, ότι όπου κι αν πας μετά, θα κουβαλάς ένα κομμάτι από την Αιθιοπία μέσα σου, γιατί αυτή είναι μια χώρα που δεν ξεχνάς εύκολα. Τίποτα σ' αυτόν τον τόπο δε σου θυμίζει τη ζωή στο σπίτι, όλα είναι διαφορετικά.

(The images Addis Ababa will give you are different from those you will see in any other place.The are characterized by an authenticity, a wild beauty, inseparable from the African primeval energy, the energy of this special continent, where people walk along with the pace of the mother nature. Here life is cut off from imperealistic West and everything maintains its genuinity, obeying to the laws of the mighty nature.

Time has stopped in other eras, more real. You forget the civilization with the hectic pace of life and technology and you let yourself enjoy the uniqueness of the virgin continent of Africa. You will either hate or adore, your experiences here. One thing is for sure though: wherever you go afterwards, you will always carry a piece of Ethiopia inside of you, because this is a country you cannot easily forget. Nothing at this place, reminds you of life at home, everything is different.)

Αφού σε τρεις ημέρες γύρισα ολόκληρη την Αντίς Αμπάμπα με τα πόδια και είδα όλες τις ξεχωριστές εκκλησίες της, τους πράσινους λόφους και τους περιτριγυρισμένους από κάθε λογής φυτό χωματόδρομους, που σε περιμένουν να τους ανακαλύψεις, αποφάσισα να πάρω ένα αυτοκίνητο και να κάνω μια μονοήμερη εκδρομή. Ο επιθυμητός προορισμός: η λίμνη Ζιουέι, μια πελώρια λίμνη πλούσια σε πανίδα και χλωρίδα που σπάνια βλέπεις σε άλλες χώρες. Σήμερα είναι η εθνική γιορτή των ντόπιων. Γυναίκες, άντρες, ηλικιωμένοι και παιδιά ξεχύνονται στους δρόμους της κωμόπολης Αμπόσα, με ένα πλατύ χαμόγελο στο στόμα, φορώντας τις παραδοσιακές στολές του τόπου, λιτές και περιποιημένες.

Είναι μεσημέρι και η ατμόσφαιρα ξεχειλίζει από θετική ενέργεια. Φαίνεται παντού στα χαρούμενα πρόσωπα των ντόπιων που γλεντούν με τις ψυχές τους. Τα χαμογέλα δε σβήνουν καθόλου, ούτε για λίγο. Αντίθετα, όσο περνάει η ώρα γίνονται μεγαλύτερα και το γλέντι φουντώνει και αρχίζει να παίρνει διονυσιακές διαστάσεις.

                        

                                          

                                         

      

Locals celebrate wearing their traditional costumes-Οι ντόπιοι γιορτάζουν φορώντας τις παραδοσιακές τους στολές

(In three days long, after I walked through the whole city of Addis Ababa and saw every unique church, every green hill and every dirt road surrounded by every kind of plant, that awaits for you to discover it, I decided to hire a car and go on an one-day excursion. My desired destination was Ziway lake, a huge lake, rich in fauna and flora that you can rarely see in other countries. Today is the Ethiopia's national celebration. Women, men, elderly people and children overwhelm the streets of Abosa town, with a wide smile on their faces, wearing the simple and neat traditional costumes of their country.

It is noon and the atmosphere is overflowing with positive energy. It seems everywhere in the happy faces of the locals who really seem to enjoy themselves. The smiles never leave their faces, not even for a while. On the contrary, while time passes, smiles get even bigger and the spree gets delirious.)

Μετά από λίγες ώρες και τόνους μπίρας ακόμα, οι ντόπιοι έχουν αρχίσει να σεληνιάζονται. Δίπλα από τη λίμνη είναι μαζεμένοι σε κύκλο πάνω τριάντα Αιθίοπες και βγάζουν περίεργους, τελετουργικούς ήχους. Στη μέση είναι μια κοπέλα, γονατισμένη στο χώμα, που τινάζει τα μαλλιά της πέρα δώθε και κουνάει το θώρακά της με μανία μέσα έξω, μέσα έξω, θαρρείς πως προσπαθεί να βγάλει τα δαιμόνια από μέσα της, ενώ τα αρωματικά βότανα σιγοκαίνε στη φωτιά. Κάνω ένα βήμα να πλησιάσω με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου και την κάμερα έτοιμη να καταγράψει, αλλά κάποιος από το πλήθος με έρχεται προς τη μεριά μου για να μου μιλήσει. Δε γνωρίζω το λόγο, αλλά το ένστικτό μου μου λέει ν' αφήσω το γλέντι και να συνεχίσω το δρόμο μου στην αναζήτηση μαϊμούδων, ανάμεσα στην πλούσια βλάστηση του δάσους. Η εξερεύνηση στο άγνωστο με καλεί.

(After some hours and tons of beer, the locals have started being in ecstasis. Next to the lake, more than thirty Ethiopians are gathered in a circle and do weird ritual sounds. In the middle, there is a girl on her knees, shaking her hair back and forth, and her chests inside out, as if she is trying to let the demons out of her, while the aromatic herbs are smoldering in the fire. I make a step to approach them with the question painted on my face and my camera on, ready to record, but somebody from the crowd comes towards my side to talk to me. I don't know the reason, but my instict tells me to leave the feast and conτinue my way to the search of monkeys, amongst the big variety of the forest plants. The exploration of the unknown is calling me.)

Ziway lake

Τα συναισθήματα μου είναι πρωτόγνωρα, όταν ακούω τους ήχους των ζώων από το βάθος του δάσους και χαζεύω την ομορφιά των ανθισμένων φυτών που ξεχειλίζουν από παντού. Σύντομα παίρνω το δρόμο της επιστροφής, πριν καλά καλά προλάβω να ευχαριστηθώ την μαγεία της άγριας φύσης. Οι μετακινήσεις από πόλη σε πόλη της Αιθιοπίας πρέπει να γίνονται, πριν ο ήλιος δύσει. Έτσι, φεύγω για την πρωτεύουσα πριν πέσουν οι τελευταίες ηλιαχτίδες. Στο δρόμο για την επιστροφή, ένα πλήθος μεθυσμένων ντόπιων, μέσα στην τρέλα του πανηγυρισμού, περικυκλώνει το αυτοκίνητό. Δύο απ' αυτούς ανεβαίνουν στο καπό εκστασιασμένοι. Αποφεύγω την επαφή με τα μάτια και κρύβω διακριτικά τα προσωπικά μου αντικείμενα περιμένοντας να αφήσουν το αυτοκίνητο και να επιστρέψουν στο γλέντι τους. Για μια στιγμή νοσταλγώ το Κάιρο, όπου το αλκοόλ απαγορεύεται στα περισσότερα μέρη της πόλης.

Ευτυχώς, μετά από λίγο, το εκστασιασμένο πλήθος αποφασίζουν να φύγουν και να συνεχίσουν αλλού τους εορτασμούς τους. Σε μερικά λεπτά, βρίσκομαι και πάλι στα χωματένια δρομάκια της Αντίς Αμπάμπα, για να χαθώ ανάμεσα στους ντόπιους, τις φτωχικές αγορές και τις γραφικές καλύβες τους.

(My emotions are unprecedented, when I hear the sounds of the animals from the depth of the woods and stare at the beauty of the blossomed plants that are everywhere. Soon I am on my way back to the capital, before I have the time to completely enjoy the magic of the wild nature. Transportation from a town to another in Ethiopia must be done, before the sunset. So, I leave for the capital before the last sunbeams fall. On my way back, a crowd of intoxicated locals surrounds the car celebrating like crazy. Two of them get on the car bonnet. I avoid the eye contact and discreetly hide my personal belongings, waiting for them to leave the car and go back to their feast. For an instant my mind travels back to Cairo, where alcohol is forbidden in most of the city spots.

Fortunately, after a while the ecstatic mob decide to leave and continue their celebrations elsewhere. In a few minutes, I am again on the dirt roads of Addis Ababa, to get lost among the locals, the slum markets and the pictoresque huts.)

Ξαφνικά, οι ουρανοί ανοίγουν και αρχίζει η καταρρακτώδης βροχή, φαινόμενο συνηθισμένο σε μια πόλη υψομέτρου 2200 μέτρων, όπως η Αντίς Αμπάμπα. Βρέχει συνέχεια σ' αυτήν την πόλη. “Ευτυχώς που δεν ήρθες το καλοκαίρι! Το καλοκαίρι βρέχει ακόμα περισσότερο!” μου είπε ένας περαστικός που μου 'πιασε την κουβέντα. Αν κοιτάξεις τριγύρω σου, μπορείς να διακρίνεις στις γωνιές των απεριποίητων δρόμων, τα κάτισχνα πρόσωπα ταλαιπωρημένων ανθρώπων που περιμένουν υπομονετικά να περάσει η βροχή.

Το απόγευμα, ο δρόμος με βγάζει στο ζωολογικό κήπο στο κέντρο της πόλης. Βλέπω τα λιοντάρια πίσω απ' τα κάγκελα, με τη θλίψη στα μάτια να νοσταλγούν τη ζωή τους στις ανοιχτές κοιλάδες της σαβάνας. Συναισθήματα μελαγχολίας με κατακλύζουν κι αποφασίζω να φύγω. Μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω....

                               

                                

(Suddenly, the skies open and the torrential rain starts, a common phenomenon in a city of an altitude of 2200 meters, such as Addis Ababa. It constantly rains in this city. “Fortunately, you didn't come in the summer! In summer it rains even more!” a stranger told me on the street. If you look around, you can observe the weak faces of the tired people in the corners of the messy roads waiting patiently for the rain to stop.

In the afternoon, my way ends up downtown, to the zoo. I see the lions behind bars, with the sorrow in their eyes, missing their lives in the open valleys os savana. Emotions of melancholy start to overwhelm me and I decide to leave this place. I wish I could help...)

Μια ελεύθερη ψυχή δεν μπαίνει σε καλούπια! Μένει για πάντα ελεύθερη, να ταξιδεύει ανέμελα από γωνιά σε γωνιά, χωρίς να γνωρίζει εμμονές και μοτίβα! Δεν ακούει σ' εντολές και σε κανόνες! Ακούει μόνο στο κάλεσμα της περιπέτειας, στην ακατάσχετη επιθυμία για εξερεύνηση και τρέχει ελεύθερη στον άνεμο, γιατί σ' αυτόν ανήκει!

Ό, τι είναι ελεύθερο είθε να είναι για πάντα ελεύθερο, διαφορετικά είναι νεκρό σε ζωντανό κορμί...

(A free spirit doesn' t fit in molds! It stays forever free, to travel from corner to corner, without knowing patterns! It doesn't abide by orders and rules. It only corresponds to the call of the adventure, to the never ending desire of exploration, and it runs free in the wind, because to him it belongs!

What is free may always be free, otherwise it is dead in a living body...)