What happens in Amsterdam, stays in Amsterdam- Άμστερνταμ: Η ζωή εν Μπάφω

(I always had the curiosity to meet Amsterdam, the city of depravity, where guilty secrets are born and dreams mix with reality, the illegal becomes legal, the crazy becomes logical, and the immoral becomes usual. “The best things in life are immoral, illegal or fattening”, said once Alexander Woollcott and, as it seems Amsterdam has all three kinds of them. Amsterdam is full of every kind of temptations, waiting for you to enjoy them.

                                       
In all of my trips I have been searching for myself. In Amsterdam I lost it, somewhere behind the illusions, the smoke and the sound of the city, where you can barely distinguish what is true and what is not. A single sniff of “Amsterdam” is enough to make you see life in a different way, to get over yourself, to live the adventure and do crazy stuff that will follow you for the rest of your life. And everything looks different under the moonlight. Your heart beats strong, you don’t feel your mouth, everything swivels around you and every stress is lost in this weird dizziness you have never lived before.

Trying to recover from “Amsterdam’s” influence on me, I hit the paved roads of the city and go tasting among the picturesque little shops that are spread in the alleys, next to the offshoots of the river Amstel that fills the city with its serene presence. An endless variety of cheese that makes you hungry even with a single look: Gouda, Eddam, Leerdammer, Leyden, cheese with pesto taste, cheese pepper taste, cheese with garlic taste, cheese with lavender taste and every other combination your mind can fit.

                                            

With taste of the Dutch cheese to scandalize my mouth, I stare at Amstel river crossing every corner of the city, while, the little ships sail quietly under the hundreds of its little bridges. I decide to enter a little boat and enjoy the breeze of the river admiring the old bridges in front of the sharp roofs of the picturesque homes and the big cathedrals, but my eyes start closing and I get sunk in a sweet sleep, as I note that “Amsterdam’s” influence is not over yet.

Van Gogh's museum

“Sir! The trip is over!” the captain pokes at me, while my head is leaning against the boat’s window and my mind keeps travelling.
“What? How?” I hop over out of the blue, without having realized where I am and then I get up and continue exploring Amsterdam. Dizzy of the city, as I am, I try to process Van Gogh’s remarkable paintings in his five-floor museum.

Dam Square

                                     

Then, I quickly reach the heart of the city, the lively Dam Square, which is crowded by people of every country that are curious to meet the intoxicating Amsterdam. I bypass the joyful crowds and go to cultivate my spirit in the various interesting museums that give their own note to the city: Erotic museum, Prostitution museum, Marijuana museum… Everything about education!

                                       

At the same time, I still have in my mouth, the taste that the green cake from the Coffee Shop has left me… A taste of adventure, unprecedented experience and crazy life. At last, I can check this on my list. Mission accomplished! Mysterious, special, full of experiences, intense but at the same time peaceful. This is how I will remember Amsterdam!

                                        

Amsterdam is nice, nut once is enough… And the trip is far from being over…)

Erotic Museum

                                           

Πάντα είχα περιέργεια να γνωρίσω το Άμστερνταμ, την πόλη της ακολασίας, εκεί όπου γεννιούνται τα ένοχα μυστικά και τα όνειρα μπερδεύονται με την πραγματικότητα, το παράνομο είναι νόμιμο, το τρελό γίνεται λογικό και το ανήθικο καθημερινό. «Τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι ανήθικα ή παράνομα ή παχαίνουν», είπε κάποτε ο Alexander Woollcott... Πού να γνώριζε και το Άμστερνταμ! Το Άμστερνταμ είναι γεμάτο από κάθε είδους πειρασμούς που σε περιμένουν να τους απολαύσεις...

                                            

Σε όλα μου τα ταξίδια έψαχνα να βρω τον εαυτό μου. Στο Άμστερνταμ τον έχασα, κάπου πίσω από τις παραισθήσεις, τους καπνούς και τον αχό της πόλης, όπου με δυσκολία μπορείς να ξεχωρίσεις τι απ’ αυτά που ζεις είναι αλήθεια και τι όχι. Μια μόνο τζούρα «Άμστερνταμ» αρκεί για να δεις τη ζωή αλλιώς, να το φιλοσοφήσεις, να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, να ζήσεις την περιπέτεια και να κάνεις τρέλες που θα σε σημαδεύουν για όλη σου τη ζωή. Κι όλα φαίνονται αλλιώς κάτω το φως του φεγγαριού. Η καρδιά σου χτυπά δυνατά, το στόμα σου μουδιάζει, όλα γυρίζουν γύρω σου κι όλα τα άγχη χάνονται μέσα σ’ αυτή την περίεργη ζάλη που δεν έχεις ξαναζήσει.

                                        
Σε μια προσπάθεια ανάρρωσης από την επήρεια του «Άμστερνταμ», παίρνω τους πλακόστρωτους δρόμους της πόλης και πηγαίνω για γευσιγνωσία ανάμεσα στα γραφικά μαγαζάκια που είναι διάσπαρτα στα σοκάκια, δίπλα από τα παρακλάδια του ποταμού Άμστελ που γεμίζει την πόλη με τη γαλήνια παρουσία του. Μια ατελείωτη ποικιλία τυριών σου ανοίγει την όρεξη και μόνο που τα κοιτάς: Γκούντα, Ένταμ, Λιρντάμερ, Λέιντεν, τυρί με γεύση πέστο, τυρί με γεύση πιπέρι, τυρί με γεύση σκόρδο, τυρί με γεύση λεβάντα και όποιον άλλο συνδυασμό μπορεί να χωρέσει ο νους σου.

Με τη γεύση του ολλανδικού τυριού να σκανδαλίζει το στόμα μου, χαζεύω τον ποταμό Άμστελ να διασχίζει κάθε γωνιά της πόλης, ενώ τα καραβάκια πλέουν γαλήνια κάτω από τις μυριάδες γεφυρούλες του. Για να φύγει από το στόμα μου η τυρίλα, μπαίνω σε μια από τα εκατοντάδες κρεπερί και παίρνω μια σοκολατένια λιχουδιά για να γλυκάνει τον ουρανίσκο μου. Στη συνέχεια, για να φύγει η σοκολατίλα από το στόμα μου ξαναπάω σε ένα ντελικατέσεν και παίρνω και πάλι μια γεύση από την ποικιλία των λαχταριστών τυριών της Ολλανδίας. Μετά από πολλές εναλλαγές γεύσεων, αποφασίζω να μπω σε ένα καραβάκι και να απολαύσω τη δροσιά του ποταμού θαυμάζοντας τις παλιές γέφυρες μπροστά τις μυτερές σκεπές των γραφικών σπιτιών και των καθολικών εκκλησιών, αλλά τα μάτια μου κλείνουν και βυθίζομαι σε μια γλυκιά νάρκη, καθώς διαπιστώνω πως η επίδραση του Άμστερνταμ δεν έχει περάσει ακόμα από πάνω μου.

                                            

«Κύριε! Η βόλτα τελείωσε!» με σκουντάει ο καπετάνιος, όπως είμαι ακουμπισμένος στο παράθυρο του πλοιάριου και το μυαλό μου ταξιδεύει ασταμάτητα.

«Πώς; Τι;» πετάγομαι εγώ, χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει πού βρίσκομαι κι έπειτα σηκώνομαι και συνεχίζω την εξερεύνηση του Άμστερνταμ. Ζαλισμένος από την πόλη επεξεργάζομαι τους μοναδικούς πίνακες Van Gogh στο πενταώροφο μουσείο του και προσπαθώ να καταλάβω τι εννοεί ο ποιητής.

                                    
Ύστερα, δεν αργώ να φτάσω στην καρδιά της πόλης, την ολοζώντανη πλατεία Dam, απ’ όπου πλήθη ανθρώπων από όλες τις χώρες του κόσμου, περίεργοι να γνωρίσουν το μεθυστικό Άμστερνταμ. Προσπερνώ τα χαρούμενα πλήθη και πάω να καλλιεργήσω το πνεύμα μου στα διάφορα ενδιαφέροντα μουσεία που δίνουν την δική τους ξεχωριστή νότα στην πόλη: Ερωτικό μουσείο, μουσείο της πορνείας, μουσείο μαριχουάνα… Τα πάντα για τη μόρφωση! Άλλωστε,  "Άνθρωπος παιδεία κεκοσμημένος των ζώων κάλλιστον", όπως πολύ σωστά τα λέει κι ο Σωκράτης.

Την ίδια ώρα, έχω ακόμα στο στόμα μου, τη γεύση που μου άφησε το πρασινωπό κέικ του Coffee Shop… Μια γεύση περιπέτειας, πρωτόγνωρης εμπειρίας και ξέφρενης ζωής. Τώρα επιτέλους μπορώ να το βγάλω από τη λίστα μου. Αποστολή εξετελέστη! Μυστηριώδες, ιδιαίτερο, γεμάτο εμπειρίες, έντονο αλλά ταυτόχρονα γαλήνιο. Έτσι θα θυμάμαι το Άμστερνταμ!

The train station...

Καλό το Άμστερνταμ, αλλά μια φορά αρκεί… Και το ταξίδι συνεχίζεται…