New Orleans- The South's authenic beauty/ Νέα Ορλεάνη- Η αυθεντική ομορφιά του Νότου

Authentic, special, mysterious! The city of New Orleans is alive, has its own pace and style and this is something you feel everywhere, in the air, in the landscapes, in the food, In the people, in the images, walking down the alleys of French Quarter and Morigny, under the unique rhythms of jazz from the old pubs that flows in the enigmatic neighborhoods of the city, or looking for magical treasures in the mysterious stores that are hidden among the haunted city buildings.

A visit to the old cemeteries of Saint Louis and Lafayette is enough to make you feel the vibes of the souls in the air. The stories of the city come to life and arrive like whispers to the ears of every passenger. Around here, you can find the grave of Marie Laveau, the Queen of Voodoo, but beware! In case you are in the mood of a stroll under the moonlight, you‘d better go downtown or by the river, if you are unlucky, you might meet her do her spell to the curious strangers. Sometimes, you can still hear her voice coming from the crypts of the old cemeteries seeking or her beloved Paris, who was suddenly lost into the night and never came back.

Lafayette Cemetery

St. Louis Cemetery

In the pave roads of Jackson Square I see the glow of a witch’s candles coming out of the shadows of the haunted square. “Come! Let me tell you your destiny…” she says and she winks to me.

Jackson Square

“Let it be, I know my destiny…” I tell her, but her sparkling eyes are calling me, and I sink in curiosity and go near her table, ready to know what fate is preparing for me.

“Put this deck into your hands, and when you feel ready, I will tell you what your heart is craving to know…”

French Quarter

However, at this is instant, it’s not my heart that is craving for something, but my stomach! Having spent all day in the streets, my hunger was so big I could even eat a gator! After I know about my destiny I rush in to the closest tavern that I see in Bourbon Street and the tasting starts. Southern delicacies are waiting for me to taste them!

Bourbon Street

I ask for the menu, I decide to live the adventure for one more time. I order Alligator po-boy and after I confirm with the waiter that it is a real gator, I take a deep breath and decide to take the first bite. Hmmm… tastes like chicken… a bit chewier though… The meat is white and without fat… With some mayo it goes like a dream down my palate!

Alligator Po-boy/ Φρεσκοψαρεμένος απ΄το βάλτο! Σπαρταράει ακόμα!

Next day, I continue tasting with something less extreme. I board to Nachez steamboat and go right away to the buffet to taste a wide range of Creole cuisine delicacies under the sound of jazz, while the boat is taking me for a stroll around the city. Potatoes in the oven with chicken, fish with garlic sauce, creole potato salad, red beans and rice with peppers and jambalaya (creole paella) are some of the tastes that I always wanna have on my table from now on!

Nachez Steamboat

After I fill out my belly with every Creole food I can taste, my ears with plenty of relaxing jazz and my eyes with the images of the Mississippi banks, I start the way for new adventures a bit further than the city. In the green swamps of Louisiana, I feed the alligators with marshmallows and stretch my hands to touch softly their backs.

“Put your hand behind his eyes!” I hear the advice of boatman that takes me to the wildest landscapes of the swamp. “If you want your hand to stay where it is…” he keeps telling me, to make his point and my heart beat goes up.

After I have enough of adrenaline in the wild swamps of the South, I take the bus and head to Oak Alley Plantations to learn some of this land’s history. I take a look at the old oak trees that decorate the gardens of the plantation, I keep walking to the huge pillars of a majestic mansion, typical sample of a building in the Antebellum South (ends of 18th century), when the rich masters still had slaves in America.

Oak Alley Plantation

Full of new knowledge and experiences, I return to the city of New Orleans and take the prewar tram to take my strolls in the exciting capital of Louisiana. Although my skin gets sticky due to humidity, the tropical climate fascinates me. Here is summer all year long. This is one of the reasons that I want to move to this city. I end up again some blocks over the French Quarter to take pictures of the centenarian buildings, to look for ghosts in the old mansion of Madame Lalaurie, in the haunted bar of the pirate Lafitte and in the Villa Convento, the well-known and well-sang house in New Orleans they call the Rising Sun. Who knows how many sins the walls of this house have seen! Finally, I end up in a jazz bar up in Morigny enjoying my drink enchanted by the unique jazz that was born in this city.

Lafitte's Pub

Louis Armstrong- Jazz's legend/ Ο θρύλος της τζαζ

Here, you can live the authentic, away from the touristic pubs and cheap cocktail bars for the drunk tourists. A different world, different images, a different culture, a different life. The old stories come to life in front of you wherever you go, the images stay permanent into your memory and the tastes forever in your mouth. From now on, every time I listen to jazz, my mind will be travelling to New Orleans all over and will get lost once again in the adventures and its beauty. Sometimes, it is like I have never left this place…

French Quarter

Αυθεντική, ιδιαίτερη, μυστήρια! Η πόλη της Νέας Ορλεάνης είναι ζωντανή, έχει ρυθμό και στυλ κι αυτό το νιώθεις παντού, στον αέρα, στα τοπία, το φαγητό, τους ανθρώπους, τις εικόνες, περπατώντας στα δρομάκια της Γαλλικής συνοικίας και της Morigny, κάτω από τους μοναδικούς ρυθμούς της τζαζ μουσικής που ξεχύνεται στις αινιγματικές γειτονιές από τα παλιά μαγαζάκια, ή ψάχνοντας μαγικούς θησαυρούς στα μυστηριώδη καταστήματα που είναι κρυμμένα ανάμεσα στα στοιχειωμένα κτίρια της πόλης.

Μια επίσκεψη στα ερειπωμένα νεκροταφεία του Saint Louis και του Lafayette αρκεί για να νιώσεις τις δονήσεις των ψυχών στον αέρα. Οι ιστορίες της πόλης ζωντανεύουν κι έρχονται σαν ψίθυροι να συναρπάσουν τα αυτιά του κάθε περαστικού. Κάπου εδώ βρίσκεται κι ο τάφος της Μαρί Λαβώ, της βασίλισσας των βουντού, αλλά προσοχή! Σε περίπτωση που σας έρθει όρεξη για περπάτημα κάτω από το φεγγαρόφωτο, πηγαίνετε καλύτερα μια βόλτα στο κέντρο ή τον Μισσισίπη, γιατί εδώ αν είστε άτυχοι, μπορεί και να τη συναντήσετε να κάνει τα μάγια και τις βασκανίες της στους ενοχλητικούς περαστικούς. Οι φωνές της ακόμα αντηχούν μέσα από τις κρύπτες των παλιών νεκροταφείων να αναζητούν τον αγαπημένο της Παρίς, που χάθηκε ξαφνικά μέσα στη νύχτα και δεν ξαναγύρισε ποτέ.

Saint Louis Cathedral

Στα πλακόστρωτα δρομάκια της Jackson Square ξεχωρίζω τη λάμψη των κεριών μιας πονηρής μάγισσας να ξεπροβάλει μέσα απ’ τις σκιές της στοιχειωμένης πλατείας. «Έλα να σου πω τη μοίρα σου…» μου λέει και κάνει νόημα να πλησιάσω.

 «Άσε γιούφτισσα, την ξέρουμε τη μοίρα μας…» της λέω στην αρχή, αλλά τα αστραφτερά μάτια της με καλούν κοντά της, κι εγώ βυθισμένος στην περιέργεια πλησιάζω στο τραπέζι της, έτοιμος να μάθω όσα η μοίρα μου επιφυλάσσει.

«Βάλε αυτή την τράπουλα στα χέρια σου, και μόλις νιώσεις έτοιμος, θα σου πω όσα η καρδιά σου καίγεται να μάθει…»

Ωστόσο, αυτό που καιγόταν εκείνη τη στιγμή δεν ήταν η καρδιά μου, αλλά το στομάχι μου, από την πείνα! Όλη μέρα στους δρόμους, νομίζω η πείνα μου ήταν αρκετή για να φάω μέχρι κι αλιγάτορα! Βάζω λοιπόν τη μάγισσα να μου τα πει στα γρήγορα και όπου φύγει φύγει για γευσιγνωσία. Οι λιχουδιές του Νότου με περιμένουν να τις δοκιμάσω!

Μπαίνω σε μια ταβέρνα στην οδό Bourbon, εκεί όπου χτυπάει η καρδία της Νέας Ορλεάνης. Ζητάω το μενού, κι αποφασίζω να ζήσω για ακόμα μια φορά την περιπέτεια. Παραγγέλνω το Alligator po-boy και, αφού επιβεβαιώσω με το σερβιτόρο ότι είναι από αληθινό κρέας αλιγάτορα, παίρνω μια βαθιά ανάσα κι αποφασίζω να φάω την πρώτη μπουκιά. Μμμμ... έχει γεύση κοτόπουλου... στο λίγο πιο λαστιχένιο... Το κρέας του είναι άσπρο και δεν έχει λίπος... Ο αλιγάτορας θα πρέπει να ήταν αλανιάρης! Με λίγη μαγιονέζα γλιστράει μια χαρά στον ουρανίσκο μου.... 

American Horror Story Coven's Filming Location

Loyola University of Louisiana

Hotel Le Pavillon

City Park- The garden of sculptures

Harra's Casino

Την επόμενη μέρα για να φύγει η αλιγατορίλα από το στόμα, συνεχίζω τη γευσιγνωσία με κάτι λιγότερο ακραίο. Ανεβαίνω στο ποταμόπλοιο Nachez και πηγαίνω στον μπουφέ να δοκιμάσω διάφορες λιχουδιές Κρεολέζικης κουζίνας υπό τη συνοδεία της τζαζ, όσο το πλοίο με ταξιδεύει γύρω από την πόλη. Μαγειρεμένες γλυκοπατάτες  με κοτόπουλο, ψάρι με σως σκόρδου, κρεολέζικη πατατοσαλάτα, κόκκινα φασόλια και ρύζι με πιπεριές και τζαμπαλάγια (κρεολέζικη παέγια) είναι μερικές από τις γεύσεις που θέλω να έχω πάντα στο τραπέζι από δω και μπρος!

Αφού γεμίσω το στομάχι μου με όσο περισσότερες κρεολέζικες γεύσεις προλάβω, τα αυτιά μου με άφθονη χαλαρωτική τζαζ και τα μάτια μου με τις εικόνες που μου προσφέρουν οι όχθες του Μισισίπη, ξεκινάω για νέες περιπέτειες λίγο πιο έξω από την πόλη. Μέσα στους καταπράσινους βάλτους της Λουιζιάνας, ταΐζω τους αλιγάτορες ζαχαρωτά και απλώνω τα χέρια μου να χαϊδέψω απαλά τις ράχες τους.

Making new friends

«Χάιδεψέ τον πίσω από τα μάτια!» ακούω τη συμβουλή του οδηγού της βάρκας που με πάει στα πιο άγρια τοπία του βάλτου. «Αν θες να παραμείνει το χέρι σου στη θέση του…» συμπληρώνει, για να κάνει σαφή τη θέση του και οι παλμοί μου ανεβαίνουν.

Αφού χορτάσω αδρεναλίνη στους άγριους βάλτους του Νότου, παίρνω το λεωφορείο και κατευθύνομαι στις φυτείες του Oak Alley για να μάθω λίγη από την ιστορία του τόπου. Χαζεύω τις αιωνόβιες βελανιδιές να κοσμούν τους τεράστιους κήπους της φυτείας και συνεχίζω μέχρι τις πελώριες κολώνες του αρχοντικού που στέκεται μεγαλοεπίβολο στο βάθος, χαρακτηριστικό δείγμα κτίσματος του Νότου της προπολεμικής εποχής (τέλη του 18^ου αιώνα), όταν οι δούλοι υπήρχαν ακόμα στην Αμερική.

Γεμάτος νέες γνώσεις και εμπειρίες επιστρέφω στην πόλη της Νέας Ορλεάνης και παίρνω το προπολεμικό τραμ για να κάνω βόλτες στην συναρπαστική πρωτεύουσα της Λουιζιάνα. Παρόλο που το δέρμα μου κολλάει από την υγρασία, το τροπικό κλίμα με γοητεύει. Εδώ είναι καλοκαίρι όλο το χρόνο. Αυτός είναι κι ένας από του λόγους που θέλω να μετακομίσω σε αυτή την πόλη. Ύστερα, καταλήγω και πάλι μερικά τετράγωνα πάνω από τη Γαλλική συνοικία να φωτογραφίζω τα αιωνόβια κτίσματα, να ψάχνω για φαντάσματα στο παλιό αρχοντικό της Μαντάμ Λαλορί, στο στοιχειωμένο μπαρ του πειρατή Lafitte και στη Villa Convento, το γνωστό χιλιοτραγουδισμένο σπίτι της Νέας Ορλεάνης που το λένε Rising Sun. Ποιος ξέρει τι Σόδομα και Γόμορα έγιναν μέσα σ’ αυτό το σπίτι! Στο τέλος καταλήγω να σε ένα τζαζ μπαρ στην άκρη της Morigny να απολαμβάνω το ποτό μου μαγεμένος από την μοναδική τζαζ που γεννήθηκε σ’ αυτό τον τόπο.

Εδώ μπορείς να ζήσεις κάτι αυθεντικό, μακριά απ’ τις τουριστικές παμπ και τα φθηνά κοκτέιλ μπαρ για τους μεθυσμένους τουρίστες. Άλλος κόσμος, άλλες εικόνες, άλλη κουλτούρα, άλλη ζωή. Οι ιστορίες ζωντανεύουν μπροστά σου σε όποια γωνία κι αν σταθείς, οι εικόνες μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη σου και οι γεύσεις για πάντα στο στόμα σου. Από δω και πέρα, κάθε φορά που ακούω τη τζαζ, το μυαλό μου θα ταξιδεύει και πάλι στη Νέα Ορλεάνη και θα χάνεται και πάλι στις περιπέτειες και την ομορφιά της. Μερικές φορές είναι σαν να μην έχω φύγει ποτέ…